
یه روزی تیم ملی رو به علی دایی دادند و در عین حمایت همه جانبه جراید و مردم و رسانه ملی (هم صدا و هم سیما) به همه قول دادند که در جام جهانی 2010 در 4 تیم اول جهان پرچم سه رنگ ما به احتزاز در خواهد آمد
نه تنها علی دایی نتونست تیم ملی رو جام جهانی ببره، بلکه اون رو بعد از یک شکست بزرگ در مقابل حریف دیرینه ای به نام عربستان تعویض کردند و گزینه ای به نام افشین قطبی جایگزین شد. افشین قطبی یک برگ برنده بود برای ساکت کردن ملتی که غرور ملیشون رو در مقابل عربستان از دست داده بودند. اما امروز میبینیم که علیرغم همه تلاشهای افشین قطبی و فوتبالیستهای ایران و با کسب 5 امتیاز از 3 بازی که دو تای اونها هم خارج از خونه بوده باز هم به جام جهانی صعود نکردیم
امروز به همین موضوع فکر میکردم
محمود احمدی نژاد دقیقا به مانند علی دایی، برخلاف توانمندی و شایستگی و تجربه جهانی، ریاست جمهوری مملکتی رو عهده دار شده که فرصت نجات و به تعبیری صعود به جام جهانی رو داره. امروز دقیقا همون حمایت از جانب رهبری، رسانه ها و 63 درصد از مردمی که گویا به ایشون رأی دادند برای ایشون هست. اما آیا واقعا بعد از شکستی ملی و جریحه دار شدن احساسات مردمی و قطع حمایتهای رهبری و رسانه ای باز هم چهره متبسم و زرنگ نمای محمود احمدی نژاد تداوم خواهد یافت؟ آیا همانطور که حامی همیشگی دایی یعنی کفاشیان نیمه شبی او را برکنار کرد رهبر هم نیمه شبی دست از حمایت او برخواهد داشت؟
و حال اگر چنین شود، آیا میرحسین موسوی یا هر نام معتبر دیگری به مانند افشین قطبی خواهد آمد تا منجلاب بازیگر قبلی را پاکسازی کند؟ و اگر هم بیاید آیا میتواند تیم ملی ما را به جام جهانی ببرد؟ اگر باز هم در دو بازی خارج از خانه مساوی گرفتیم و قدرتمان بیش از این نبود حسرت این را نمیخوریم که ای کاش از همان روز اول افشین قطبی آمده بود؟
واقعا 4 سال دیگر حسرت این را نخواهیم خورد که ای کاش میرحسین موسوی آمده بود؟

No comments:
Post a Comment