نامه ای به نلسون ماندلا

نلسون جان سلام
حالت چطور است بابا؟ خوبی؟ میزانی؟ کیفت کوک است؟ کبکت خروس میخواند؟
راستی تولدت مبارک باشد. شنیده ام که 91 ساله شده ای. بسی مایه خرسندی و خوشنودی ما را فراهم نمودی. خداوند 100 سال عمرت بدهد. البته ببخشید اشتباه شد فکر کنم باید خیلی بیشتر عمر بدهد چون دیگر چیزی تا باشگاه صد تایی ها نداری.
از خودت بگو. ما همگی خوبیم. انقدر خوبیم که حتی وقتی اس ام اس را قطع میکنند کسی نمیگوید چرا. انقدر خوب که هر لحظه اخبار دروغ میشنویم و نمیگوییم چرا. انقدر خوب که عزیزانمان را کشته و زندانی کرده اند و نمیگوییم چرا. ول کن بابا حوصله داری. تو این گرما کسی را رمق اعتراض نیست. اعتراض که هیچ رمق آگاهی هم نیست. میدانی چرا؟ چون به دست آوردنش سخت است و هر چیز که هلو برو در گلو نباشد ما ایرانیان نمیپسندیم
میگویند تو آزادی خواه بوده ای و از این جور چیزها. راست میگویند؟ مرا باور شود یا باور نشود؟ چه بگویم که دیگر به سفید بودن ماست و روشن بودن روز هم شک کرده ام. فراموش کردم. باز هم من پرحرفی کردم
از خودت بگو. تصاویر تلویزیونیت را که میدیدم بسیار لباس های شیک به تنت کرده اند و دور و برت را حسابی شلوغیده اند. نکند خدای نکرده تو را هم خر کرده اند. راستش را بگو وعده و وعیدی که به تو نداده اند!؟
ناراحت شدی؟ باشد. دیگر چیزی نمیگویم. آخر ما که ایرانی هستیم هر چه بگوییم دنیا ناراحت میشود. تو یکی دیگر از دست ما ناراحت نشو که اصلا حس و حال منت کشی نداریم
اگر هم خیلی گیر بدهی این را خوب بدان که حتما عزیزان لباس شخصی ما از کشور های دوست مانند بولیوی، مراکش، ونزوئلا، اردن، لیبی، چاد، زئیر، فلسطین، لبنان، کومور و همه جزایری که جمعیت زیر یک میلیون نفر دارند به سراغت خواهند آمد و سلامی نه به گرمی بنده خدمتت عرض خواهند کرد
ارادتمندم
درِ گوشی
...
پی اس: راستی اگر خواستی این را به کسی بگویی یادت باشد که درگوشی بگویی