ببخش

ببخش مرا وطن، که رأی سبز من بر پیکر سیاه تو اثر نکرد.

ببخش ای وطن که مردمی که قدم بر خاکت می نهند لیاقت تنفس هوای تو را هم ندارند... ببخش!

ببخش که قطرات اشکهای سوزانم فقط گونه های خودم را به آتش کشاند.

ببخش که خون گریستم و دامنم گلگون شد اما همسایه ام بر پیکر نیمه جان جوانی که به سختی از دست گرگهای بی همه چیز فرار می کرد دشنام می داد.

ببخش که تعداد زیادی از هموطنانم آنقدر بی غیرت و بی دانه شده اند که با اینکه نان خشکی هم در سفره ندارند از ترس از دست دادن همان نداشته ها، حق خود را به پایمال کنندگان حقیقت تسلیم کردند.

ببخش که انعکاس صدای الله اکبر شبانه ام ناسزای اطرافیان است.

ببخش که عقیده مان یک فقط هفته اعتبار دارد... ببخش!

اینجا سرزمینیست که روزی دوباره طلوع خواهد کرد

و امیدوارم تا آن روز زنده بمانم